Stanislaus Konarski PDF

Ten artykuł dotyczy pijara, pisarza, pedagoga. Zobacz też: inne osoby stanislaus Konarski PDF tym nazwisku.


Författare: Anton Snowacki.

"Zu Berrinn des 18. Jahrhunderts war die Anarchie in Polen bereits weit fortgeschritten. Der Reichstag, welcher die ganze Staatsgewalt in sich vereinigte, dem alle Verwaltungsbehörden, selbst der König Verantwortlich waren, wurde seit dem Jahre 1652 gewohnheitsmässig gesprengt. An Stelle von Recht und Pflicht herrschten Willkür und Gewalt auf allen Gebieten des Lebens. Herrschsucht, Müssiggang und zügellose Genusssucht mit allen verwandten Lastern vergifteten die Sitten im häuslichen wie im öffentlichen Leben. »Iss, trink und löse den Gürtel« war die Tagesmoral, »Polen besteht durch seine Anarchie«, das politische Kredo.
Derselbe Eindruck trostlosen Verfalles tritt auch auf erzieherischem und geistigen Gebiete entgegen. Ein für die Entwickelung der Kultur so wichtiger Faktor wie die Schule war in seiner geistigen, sozialen und politischen Bedeutung ganz verkannt. Die Literatur lag darnieder. Die Poesie war langweilig, ungeheuerlich und karrikaturenhaft. Die Eloquenz trug alle Merkmale der Geschmacksverirrung an sich. Eine Wissenschaft gab es überhaupt nicht.
In diese zerrütteten Zustände griff Stanislaus Konarski mit seinen Reforrnen ein." […]
Das vorliegende Werk beschreibt das Leben und Schaffen von Stanislaus Konarski (1700 bis 1773), einem polnischen Schriftsteller, Pädagogen, Publizisten, Schul- und Erziehungsreformer, der 1740 das Collegium Nobilium gründete und Vordenker der polnischen Aufklärung war. Es handelt sich um den unveränderten Nachdruck der Originalausgabe von 1903.

Stanisława Konarskiego w zbiorowej mogile, kościół św. Hieronim Franciszek Konarski herbu Gryf, imię zakonne: Stanisław od świętego Wawrzyńca, ps. Helena z Czermińskich, blisko spokrewniona z możnym rodem Tarłów. Ojciec Jerzy piastował godność miecznika sandomierskiego, a później kasztelana zawichojskiego.

Stanisław Konarski wcześnie stracił rodziców, po ich śmierci znalazł się pod opieką wuja Antoniego Czermińskiego, kasztelana zawichojskiego. Dzięki pomocy wuja Jana Tarły wyjechał do Italii. Ukończył rzymski uniwersytet Sapienza oraz pracował jako nauczyciel retoryki w Collegium Nasarenum, którego rektorem w owym czasie był Paolino Chellucci. Po śmierci Augusta II popierał Leszczyńskiego i wydał kilka dzieł politycznych, posłował do Paryża zabiegając o poparcie dla Leszczyńskiego. Podróże do Francji dały możliwość zapoznania się z nowoczesnymi myślami o wychowaniu i nauczaniu. Poznawał dorobek francuskiego oświecenia, zajmował się ideami Locke’a i Rollina. W roku 1740 założył w Warszawie Collegium Nobilium.

Napisał Mowę o kształtowaniu człowieka uczciwego i prawego obywatela. Człowiek porządny to taki, który nie występuje przeciwko honorowi, nie oszukuje, dotrzymuje słowa i szanuje prawo. Jedyną gwarancją tego zachowania jest religia, która nakłania do dobrego i odstrasza od złego, przekształca grzeszną naturę człowieka skalaną grzechem pierworodnym. Zdaniem Konarskiego należy dążyć do zdobycia jak największej liczby przyjaciół, bo kontakty towarzyskie oparte na cnocie, nie na wygodzie, w pewnym stopniu wychowują.